صدايش كه در سرتاسر حجاز و عراق طنين‌افكن مىشد و لرزه بر اندام ستمگران و جفا جفاپيشگان مىانداخت ، بالا مىگرفت كه : مرگ را جز خوشبختى و زندگى با ستمگران را جز ننگ ، نمىبينم . مورخين و راويان ، اتفاق نظر دارند كه او الگوى فضايل و ارزشهاى والاى اخلاقى بود و از دانش وسيعى كه از جدش و پدرش به ارث برده بود ، بهره‌ها داشت ، بيش از سخن به عمل مىپرداخت ، در رابطه با مستمندان و نيازمندان سخاوتمندانه بذل و بخشش مىكرد ، بىاندازه متواضع بود و ياور حق و خصم ناحق بود و از شكيبايى ، پرهيزگارى ، انصاف و پاكدامنى بهرهء وافر داشت ، عابدترين مردم بود و نسبت به دنيا و لذتهاى آن ، از همه پرهيزگارتر بود . و آنگاه كه از دنيا و نقش انسان در آن سخن مىگفت مىفرمود : بندگان خدا ! از خداى بترسيد و از دنيا برحذر باشيد كه اين دنيا اگر براى كسى باقى مانده بود يا قرار بود كسى بدان پاىبند باشد انبياء از همه در اين زمينه محق‌تر بودند ولى خداوند دنيا را براى آزمودن بندگانش آفريد و بندگانش را براى فنا شدن پديد آورد ، تازه‌هاى آن كهنه شدنى و نعمتهايش از بين رفتنى است و شاديهايش ، تيره و تار است . پس توشه برگيريد و چه توشه‌اى از تقوا بهتر و از خداى بترسيد تا شايد پيروزى يابيد . خلاصه اينكه سخن گفتن از حسين ( ع ) سرشار همه گونه ارزشهاى والاى انسانى ، شجاعت ، فداكارى و ايثار است و او در ميان مصلحان و بزرگان تاريخ و قيام كنندگان عليه ظلم و طغيان ، در اوج قرار مىگيرد ، جان پاك و بزرگوارش تنها به مثابهء الگوى و الا و سمبل برتر هر مصلح ، هر قيام‌كننده عليه ظلم و ظالمين و هر فداكار و از جان - گذشته‌اى كه مرگ را بر زندگى در سايه شمشيرها و ذلت و خوارى ستمگران ترجيح مىدهد ، مىتواند قرار گيرد . او زندگيش را در حالى بپايان رساند كه در حالى كه شمشيرها از هر سوى بدنش را نشانه گرفته بودند مىفرمود : من زبونانه زير بار شما نمىروم و همچون بردگان ، در برابرتان سر تعظيم فرود نمىآورم ؛ او همچنان سمبل قهرمانيها ، فداكاريها و حديث جاودانهء نسلها بوده و خواهد بود و در طول تاريخ پرفراز و نشيب بشريت از ارزشهاى والاى آن پرشكوه‌ترين آرمانها و زيباترين ايده‌آلها ، مايه مىگيرد . و ما كه در پى سخن گفتن از سيره او برآمده‌ايم ناگزير بايد نگاهى گذرا به مراحل